Ο Βάκχος κι ο Χαλινάρης στην παλιά Καλάμπρια

Ο Βάκχος κι ο Χαλινάρης στην παλιά Καλάμπρια
Μια ελληνόφωνη ιστορία

“Πάντα ήμουν κοντά στους ηλικιωμένους, δεν ξέρω αν ήταν από αίσθημα σεβασμού ή αγάπης ή γιατί έβλεπα σ’ αυτούς μια ανόθευτη
πηγή σοφίας στην οποία εν μέρει μπορούσα να σβήσω τη δίψα μου για γνώση. Ίσως ήταν όλα αυτά μαζί, γεγονός όμως είναι ότι πάντα αισθανόμουν μια έλξη για τις μορφές των ηλικιωμένων του χωριού μου και ευχαριστιόμουν τις πολύωρες συζητήσεις μαζί τους. Καθένας τους κάτι μου διηγήθηκε. Έφτασα έτσι, κάποια στιγμή, να συλλογίζομαι μια σειρά γεγονότων που πραγματικά είχαν συμβεί σ’ αυτότον βαθύ Νότο της Καλαβρίας. Και στο τέλος προκειμένου η αχλή του χρόνου να μην κρύψει στη λήθη τις θλιβερές περιπέτειες των προγόνων μας, καταπιάστηκα να δώσω ζωή σ’ ένα διήγημα που θα μετέδιδε τη μνήμη στους επόμενους.”